Aleksandyr Kisjow
![]() Aleksandyr Kisjow (ok. 1931) | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 10 czerwca 1879 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 26 grudnia 1964 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1898–1934 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Główne wojny i bitwy | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Pełne imię i nazwisko | Aleksandyr Nikołow Kisjow | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 10 czerwca 1879 | ||
Data śmierci | 26 grudnia 1964 | ||
Minister wojny | |||
Okres | od 31 stycznia 1931 | ||
Poprzednik | |||
Następca | Anastas Watew | ||
|
Aleksandyr Nikołow Kisjow (bułg. Александър Николов Кисьов, ur. 10 czerwca 1879 w Elenie, zm. 26 grudnia 1964 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy, dyplomata i historyk, generał kawalerii, minister wojny Carstwa Bułgarii (1931–1934).
Życiorys
Był synem Nikoły Kisjowa. W 1899 ukończył szkołę wojskową w Sofii i uzyskał awans na stopień podporucznika, a w 1903 na stopień porucznika[1]. Służył początkowo w lejbgwardyjskim pułku konnym[1]. Po awansie na stopień porucznika został wysłany do Francji, gdzie w 1906 ukończył akademię wojskową. W latach 1906–1907 był doradcą wojskowym księcia Borysa. W latach 1909–1910 służył w 1. i 4. pułku artylerii konnej. W latach 1910–1911 pełnił funkcję attache wojskowego w Belgradzie, a następnie w latach 1912–1913 w Bukareszcie[1]. Brał udział w wojnach bałkańskich jako szef wydziału operacyjnego 4 i 5 armii. W 1913 uczestniczył w demarkacji granicy bułgarsko-serbskiej[1]. W 1914 ponownie wrócił do lejbgwardyjskiego pułku konnego, a po awansie na podpułkownika w 1915 trafił na front i objął stanowisko szefa sztabu 1 dywizji konnej gen. Iwana Kolewa. Pod koniec wojny dowodził brygadą piechoty[1]. Po zakończeniu wojny objął stanowisko komendanta szkoły kawalerii, a następnie kierował wydziałem operacyjnym w sztabie armii[1]. W latach 1919–1930 był komendantem żandarmerii wojskowej[1]. W 1925 uzyskał awans na pierwszy stopień generalski. 31 stycznia 1931 objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Andreja Lapczewa. W 1934 został zdymisjonowany w związku z wykrytymi nadużyciami w armii. Po awansie na stopień generała kawalerii odszedł ze służby[1].
Był autorem książki poświęconej działaniom 1 dywizji konnej w Dobrudży w 1916, wydanej w 1928.
Zmarł w 1964 w Sofii.
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1899)
- porucznik (Поручик) (1903)
- kapitan (капитан) (1906)
- major (Майор) (1912)
- podpułkownik (Подполковник) (1915)
- pułkownik (Полковник) (1917)
- generał major (Генерал-майор) (1925)
- generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1930)
- generał kawalerii (Генерал от кавалерията) (1934)
Odznaczenia
- Order Waleczności 2. i 3. st. II klasy, IV st. II klasy
- Order Świętego Aleksandra II stopnia i V stopnia z mieczami
- Order Zasługi Wojskowej 1 st.
- Krzyż Żelazny 2 st.
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 224–225.
- Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.3. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 100.
- p
- d
- e
|
- Pełna lista: (1878–1908)