Anastas Watew
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 3 listopada 1881 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 21 kwietnia 1967 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1903–1944 |
Siły zbrojne |
|
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Pełne imię i nazwisko | Анастас Ветев Ватев | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 3 listopada 1881 | ||
Data śmierci | 21 kwietnia 1967 | ||
Minister wojny | |||
Okres | od 9 maja 1934 | ||
Poprzednik | Aleksandyr Kisiow | ||
Następca | |||
|
Anastas Wetew Watew (bułg. Анастас Ветев Ватев, ur. 3 listopada 1881 w Łoweczu, zm. 21 kwietnia 1967 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy, generał major, minister wojny Carstwa Bułgarii (1934), brat gen. Iwana Watewa.
Życiorys
Był synem Wetio Watiowa i Conki. W 1903 ukończył szkołę wojskową w Sofii i uzyskał awans na stopień podporucznika artylerii, a w 1906 na stopień porucznika[1]. Studia kontynuował w Akademii Wojskowej w Turynie. Brał udział w I wojnie bałkańskiej jako dowódca baterii w 4 pułku artylerii. Został ranny w bitwie pod Czataldżą[1]. W czasie I wojny światowej w stopniu kapitana, a od 1916 majora był szefem sztabu brygady w 7 rilskiej dywizji piechoty, a następnie kierował wywiadem w sztabie armii. Pod koniec wojny dowodził kompanią w 7 dywizji piechoty. Po zakończeniu wojny objął stanowisko zastępcy dowódcy 8 pułku piechoty, a następnie to samo stanowisko w 1 pułku piechoty stacjonującym w Sofii. W 1923 już w stopniu pułkownika objął funkcję szefa sztabu 6 dywizji piechoty, a od 1927 dowódcy 8 tundżańskiej dywizji piechoty[1]. W 1930 uzyskał awans na pierwszy stopień generalski i od tego czasu służył w II Okręgu Inspekcji Wojskowej. 9 maja 1934, tuż przed przewrotem wojskowym objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Nikoły Muszanowa. Mimo iż był związany ze Związkiem Wojskowym, który przygotowywał zamach, objął kierownictwo resortu bez konsultacji z kierownictwem organizacji[2].
Po zamachu osadzony w areszcie domowym i internowany. W lipcu 1934 wyjechał z kraju i zamieszkał w Turynie. Powrócił do kraju w 1935 i zaangażował się w działalność Narodowego Ruchu Socjalnego, za co został ponownie internowany. Od 1937 pracował w przedsiębiorstwie, które zajmowało się handlem bronią. Po przejęciu władzy przez komunistów w 1944 aresztowany i wydalony z kraju[1]. Powrócił do Bułgarii w 1946.
Zmarł w 1967 w Sofii.
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1903)
- porucznik (Поручик) (1906)
- kapitan (капитан) (1910)
- major (Майор) (1916)
- podpułkownik (Подполковник) (1918)
- pułkownik (Полковник) (1923)
- generał major (Генерал-майор) (1930)
Odznaczenia
- Order Waleczności 4. st. I i II klasy
- Order Świętego Aleksandra III stopnia i V stopnia z mieczami
- Order Zasługi Wojskowej 2 st.
- Krzyż Żelazny 2 st.
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 83–84.
- Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.1. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 127.
- p
- d
- e
|
- Pełna lista: (1878–1908)