Konstantin Tomow
![]() | |||
Pełne imię i nazwisko | Константин Коцев Томов | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 20 października 1888 | ||
Data śmierci | 27 kwietnia 1935 | ||
Minister spraw wewnętrznych | |||
Okres | od 27 czerwca 1921 | ||
Przynależność polityczna | |||
Poprzednik | Aleksandyr Dimitrow | ||
Następca | |||
Minister wojny | |||
Okres | od 9 listopada 1921 | ||
Poprzednik | Aleksandyr Dimitrow | ||
Następca | Konstantin Murawiew | ||
|
Konstantin Kocew Tomow (bułg. Константин Коцев Томов, ur. 20 października 1888 w Kuninie, zm. 27 kwietnia 1935 w Sofii[1]) – bułgarski prawnik i polityk, deputowany do Zgromadzenia Narodowego 18. (1919–1920), 19. (1920–1923) i 22 (1927–1931) kadencji, minister spraw wewnętrznych Carstwa Bułgarii (1921), minister wojny (1921–1923), deputowany do Zgromadzenia Narodowego 18., 19. i 22. kadencji[1].
Życiorys
Ukończył gimnazjum w Gabrowie, a następnie studia prawnicze na uniwersytecie sofijskim. Pracował jako nauczyciel. W 1908 wstąpił do Bułgarskiego Ludowego Związku Chłopskiego (zemedelców)[1]. Brał udział w I wojnie światowej, był dowódcą plutonu w 11 pułku piechoty[1]. W czasie wojny ukończył szkołę oficerską.
Po zakończeniu wojny był dyrektorem Bułgarskiego Banku Spółdzielczego, a także redaktorem pism związanych z ugrupowaniem zemedelców – Zemedełsko zname i Zemedełska prawda. W 1919 został wybrany po raz pierwszy deputowanym do Zgromadzenia Narodowego. W kolejnej kadencji parlamentu pełnił funkcję jego wiceprzewodniczącego[1]. W 1921 objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych w gabinecie Aleksandra Stambolijskiego, a następnie ministra wojny. Razem z Marko Turłakowem i Christo Manołowem, Tomow był zwolennikiem współpracy zemedelców z partiami prawicowymi, czego nie akceptował Stambolijski. Narastający kryzys w łonie rządu, pogłębiony przez spory dotyczące Macedonii doprowadził w 1923 do dymisji Tomowa. Wkrótce potem został on usunięty z partii[1].
Po zamachu stanu 9 czerwca 1923 Tomow wydawał gazetę Obnowa, w której krytykował politykę Stambolijskiego[1]. Próbował powrócić do władz partii zemedelców, ale udało mu się to na krótko, od 1926 tworzył prawicowe ugrupowanie wywodzące się z partii chłopskiej - BZNS Oranżew. Od 1934 zwązany politycznie z Aleksandrem Cankowem[1]. Utrzymywał także bliskie relacje z dyplomatami radzieckimi w Sofii, w 1934 został prezesem bułgarsko-radzieckiej izby handlowej[1].
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 469–470.
- p
- d
- e
|
- Pełna lista: (1878–1908)