Georgi Wazow
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 17 stycznia 1860 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 13 sierpnia 1934 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1880–1913 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Główne wojny i bitwy | wojna serbsko-bułgarska, | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Pełne imię i nazwisko | Георги Минчов Вазов | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 17 stycznia 1860 | ||
Data śmierci | 13 sierpnia 1934 | ||
Minister wojny | |||
Okres | od 28 czerwca 1913 | ||
Poprzednik | Stilijan Kowaczew | ||
Następca | |||
|
Georgi Minczow Wazow (bułg. Георги Минчов Вазов, ur. 17 stycznia 1860 w Sopocie, zm. 13 sierpnia 1934 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, generał porucznik, minister wojny Carstwa Bułgarii (1913).
Życiorys
Był synem kupca Minczo Wazowa i Saby z d. Hadżinikołowej oraz bratem pisarza Iwana Wazowa[2]. W 1873 ukończył szkołę w rodzinnym mieście, ale musiał przerwać dalszą edukację i pracować w sklepie, należącym do jego ojca. W 1874 rozpoczął naukę w gimnazjum w Gabrowie, ale po dwóch latach został wydalony ze szkoły i powrócił do rodzinnego Sopotu[1]. W tym samym roku wyjechał do Rumunii, gdzie uczył się w bułgarskiej szkole w Oltenicy. W latach 1877–1878 pracował jako urzędnik w Swisztowie. Wiosną 1878 znalazł się w gronie dziesięciu młodych Bułgarów, którzy wybrano, aby kształcili się w Rosji. W latach 1878–1880 przebywał w Odessie, gdzie uczył się w szkole wojskowej i służył w 55 pułku piechoty[1]. Po powrocie do Warny awansowany do stopnia porucznika, od 1880 służył w garnizonie sofijskim. W listopadzie 1881, dzięki wsparciu brata Iwana został przeniesiony do Płowdiwu i rozpoczął służbę w milicji Rumelii Wschodniej. Od grudnia 1881 służył w otoczeniu gubernatora Rumelii Wschodniej, Aleko Bogoridiego i wziął udział w audiencji Bogorodiego u sułtana[1].
W latach 1882–1884 kształcił się w szkole wojskowej w Petersburgu, powrócił do kraju we wrześniu 1885 by wziąć udział w wojnie serbsko-bułgarskiej. 12 listopada 1885 walczył w bitwie pod Caribrodem jako oficer zwiadu. Został wtedy odznaczony Orderem Waleczności IV klasy[1]. Po zakończeniu wojny odbył kurs z zakresu fortyfikacji w szkole wojskowej w Sofii. W 1886 należał do grona organizatorów zamachu stanu, skierowanego przeciwko Aleksandrowi Battenbergowi, a następnie wyemigrował do Rosji, gdzie ukończył Akademię Inżynierii Wojskowej i służył w armii rosyjskiej. Po złagodzeniu sporów rosyjsko-bułgarskich w 1898 Wazow powrócił do kraju i podjął pracę w Inspektoracie Inżynierii Wojskowej[2]. Pełnił kolejno funkcje: dowódcy kompanii pionierów, szefa korpusu inżynierów armii bułgarskiej, a w 1908 objął stanowisko inspektora korpusu inżynieryjnego. Wobec oskarżeń o korupcję, związaną z dostawami materiałów wybuchowych został zwolniony z wojska w maju 1908[1].
Wojny bałkańskie (1912-1913)
Zmobilizowany do armii jesienią 1912 gen. Georgi Wazow objął stanowisko szefa łączności i transportu, a 22 listopada objął stanowisko gubernatora Kırklareli[1]. W lutym 1913 dowodził wschodnim sektorem oblężenia Adrianopola. Podległe mu oddziały odegrały kluczową rolę w opanowaniu miasta, biorąc do niewoli komendanta obrony Shukri Paszę. Wazow został za tę operację odznaczony Orderem Świętego Aleksandra II stopnia. Po wybuchu II wojny bałkańskiej objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Stojana Danewa, a następnie w gabinecie Wasiła Radosławowa[1]. Zrezygnował z tego stanowiska z powodu sporów politycznych w rządzie.
Dalsze losy
W czasie I wojny światowej Wazow był przeciwnikiem zaangażowania Bułgarii w działania wojenne, w marcu 1915 podpisał memorandum 115 polityków skierowane do rządu bułgarskiego w sprawie neutralności Bułgarii. W latach 1915–1919 zasiadał w radzie miejskiej Sofii. W 1920 jego stan zdrowia gwałtownie się pogorszył. Generał wyjechał do Wiednia, gdzie przeszedł operację i przez dwa lata przechodził rehabilitację w Szwajcarii, Niemczech i we Włoszech[1]. W czasie pobytu w Genewie zaczął spisywać wspomnienia z wojen bałkańskich[2].
Powrócił do kraju w 1924 i zajął się spisywaniem wspomnień, był także autorem kilkudziesięciu artykułów poświęconych tematyce wojskowej. Zmarł 13 sierpnia 1934 w Sofii i został pochowany na stołecznym Cmentarzu Centralnym[1].
Był żonaty (żona Maria), miał czworo dzieci (dwie córki i dwóch synów).
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1880)
- porucznik (Поручик) (1883)
- kapitan (Kапитан) (1885)
- podpułkownik (Подполковник) (1896)
- pułkownik (Полковник) (1901)
- generał major (Генерал-майор) (1906)
- generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1913)
Odznaczenia
- Order Waleczności 2. i 4. st. II klasy
- Order Świętego Aleksandra II i V stopnia
- Order Zasługi Wojskowej III stopnia
- Order Świętej Anny II stopnia (Rosja)
- Order Świętego Stanisława III stopnia (Rosja)
- Order Świętego Włodzimierza IV stopnia (Rosja)
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 73–74.
- Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.1. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 116.
- p
- d
- e
|
- Pełna lista: (1878–1908)