Szkoła Podchorążych dla Podoficerów
Historia | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Sformowanie | 1920 | ||
Rozformowanie | 1938 | ||
Tradycje | |||
Rodowód | |||
Dowódcy | |||
Pierwszy | płk piech. Bolesław Jatelnicki-Jacyna | ||
Ostatni | ppłk dypl. Beniamin Kotarba | ||
Organizacja | |||
Dyslokacja | Bydgoszcz | ||
Rodzaj sił zbrojnych | wojska lądowe | ||
Rodzaj wojsk | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f9/War_college_1916.jpg/240px-War_college_1916.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a5/Szkola_Pchor_Podofic_Promocja_general.jpg/240px-Szkola_Pchor_Podofic_Promocja_general.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/Olga_Niewska_przy_popiersiu_Marsza%C5%82ka_J%C3%B3zefa_Pi%C5%82sudskiego%2C_w_swojej_pracowni_w_Warszawie.jpg/240px-Olga_Niewska_przy_popiersiu_Marsza%C5%82ka_J%C3%B3zefa_Pi%C5%82sudskiego%2C_w_swojej_pracowni_w_Warszawie.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/73/Szkola_Pchor_Podofic_Raport.jpg/240px-Szkola_Pchor_Podofic_Raport.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a6/Szkola_Podch_dla_Podoficerow_zwycieski_zespol.jpg/240px-Szkola_Podch_dla_Podoficerow_zwycieski_zespol.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a5/Szwadron_szkolny_na_ulicy_w_Bydgoszczy.jpg/240px-Szwadron_szkolny_na_ulicy_w_Bydgoszczy.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e1/SzkolaOficerska1940.jpg/240px-SzkolaOficerska1940.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/Szko%C5%82a_Pdch_Podofic_w_Bydgoszczy_-_szkolenie_armata_75_mm_NAC_1-W-850-1.jpg/240px-Szko%C5%82a_Pdch_Podofic_w_Bydgoszczy_-_szkolenie_armata_75_mm_NAC_1-W-850-1.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7f/Szko%C5%82a_Pdch_Podofic_w_Bydgoszczy_sekcja_strzelecka_p%C5%82k_Stefan_Kossecki_NAC_1-W-851-4.jpg/240px-Szko%C5%82a_Pdch_Podofic_w_Bydgoszczy_sekcja_strzelecka_p%C5%82k_Stefan_Kossecki_NAC_1-W-851-4.jpg)
Szkoła Podchorążych dla Podoficerów – szkoła Wojska Polskiego II RP kształcąca kandydatów na oficerów wyłonionych, w drodze egzaminu konkursowego, spośród podoficerów służby czynnej broni głównych (piechoty, kawalerii, artylerii), żandarmerii, wojsk taborowych, wojsk lotniczych (wyłącznie piloci) oraz wojsk technicznych (saperów, saperów kolejowych, łączności, samochodowych)[1].
Historia szkoły
W lipcu 1920 roku Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty w Poznaniu została dyslokowana do garnizonu Bydgoszcz, a 1 sierpnia 1922 roku przeformowana w Oficerską Szkołę dla Podoficerów. Siedzibą szkoły został budynek niemieckiej szkoły wojennej przy ul. Gdańskiej. Zadaniem szkoły było wyszkolenie podoficerów na oficerów służby stałej[2]. Szkoła do 1922 roku miała charakter mieszany, kształcąc tzw. „dzieci wojny”, m.in. dowódców i żołnierzy z Legionów Polskich, Korpusów Polskich na wschodzie, uczestników wojny polsko-bolszewickiej. Wielu z nich mimo braku wykształcenia posiadało wysokie odznaczenia bojowe, przyznane za waleczność[2]. Kształciło się w niej ok. 350 podoficerów.
Od 1922 do szkoły byli przyjmowani kandydaci posiadający co najmniej trzyletni staż służby wojskowej. Do 1927 roku nauka w szkole trwała 2 lata, następnie przedłużono ją do trzech lat w zakresie trzech rodzajów broni: piechoty, kawalerii i artylerii[2]. Podchorążowie uzyskiwali średnie wykształcenie i mianowani byli do stopnia podporucznika. Specyfika szkoły powodowała, że wiek aspirantów był zróżnicowany. Uczyli się tu zarówno młodzieńcy w wieku 18-20 lat, jak i doświadczeni podoficerowie. Aspiranci tworzyli batalion szkolny w składzie trzech kompanii szkolnych, szwadron ćwiczebny oraz baterię ćwiczebną[2].
Szkoła Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy posiadała bardzo dobre warunki pod względem zakwaterowania, wyposażenia i ogólnego standardu[2]. Gmach szkolny wzniesiony przez Niemców w 1914 roku należał do najokazalszych budynków w mieście. Podchorążowie mieszkali w sześcioosobowych pokojach, z centralnym ogrzewaniem i wyposażeniem do nauki i wypoczynku[2]. Szkoła posiadała gabinety i laboratoria, bibliotekę (w 1930 – 20,3 tys. woluminów), muzeum, spółdzielnię oraz boisko sportowe. Korzystała także z toru wyścigów konnych na Kapuściskach Małych i Szkoły Szybowcowej w Fordonie[2].
W ramach programu szkolnego organizowano podróże taktyczno-krajoznawcze do miast i regionów Polski m.in. Warszawy, Krakowa, Katowic i Górnego Śląska, Poznania, Gdyni, na Półwysep Helski[2]. Corocznie organizowano obozy szkoleniowe, najczęściej w Biedrusku k. Poznania i Grupie k. Grudziądza, gdzie w warunkach polowych prowadzono zajęcia taktyczne oraz strzelania bojowe. Latem wszyscy podchorążowie odbywali praktykę dowodzenia w jednostkach[2].
15 sierpnia 1931 miała miejsce promocja absolwentów rocznika 1928–1931 imienia gen. Józefa Bema połączona z odsłonięciem pomnika marszałka Józefa Piłsudskiego, dłuta Olgi Niewskiej. W imieniu prezydenta RP promocji i odsłonięcia pomnika dokonał gen. dyw. Aleksander Osiński[3].
W 1937 Ministerstwo Spraw Wojskowych podjęło decyzję o stopniowej likwidacji szkoły. W listopadzie 1937 została rozwiązana bateria szkolna, a komendantowi szkoły podporządkowana 4. bateria 11 dywizjonu artylerii konnej w Bydgoszczy na zasadach ustalonych rozkazem MSWojsk. Dep. Art. L. 1281/Tj. Org. Og. 37[4].
Ostatnia, pożegnalna promocja w Szkole Podchorążych dla Podoficerów odbyła się 15 października 1938 roku. Dwa młodsze roczniki podchorążych skierowano do Szkoły Podchorążych Piechoty Komorowo k. Ostrowi Mazowieckiej, Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu i Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu[2]. 18 października 1938 roku odesłano do Muzeum Wojska w Warszawie sztandar szkoły[2].
W sierpniu 1938 roku budynek i część koszar przejęła Szkoła Podchorążych Marynarki Wojennej, przeniesiona z Torunia[2].
Nazwy
- 1920-1922 Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty
- 1922–1927 Szkoła Oficerska dla Podoficerów
- 1927-1938 Szkoła Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy[5]
System szkolenia
Szkoła przeznaczona była dla podoficerów, którzy poświęcając się służbie stałej w wojsku, ubiegali się o uzyskanie stopnia oficerskiego. Program szkolenia pierwotnie dotyczący piechoty, poszerzono o pozostałe rodzaje broni (artyleria, kawaleria). W programie nauczania uwzględniono wyszkolenie ogólnowojskowe oraz ogólne z zakresu programu szkół średnich[2]. Wybitniejszych aspirantów wyższych roczników przydzielano w roli instruktorów roczników młodszych. Podoficer ubiegający się o przyjęcie do szkoły musiał legitymować się co najmniej trzyletnią służbą w stopniu podoficera oraz zdać egzamin z wyszkolenia wojskowego i ogólnokształcącego[2]. Wśród przedmiotów nauczania ogólnego znajdowały się m.in.: język polski, fizyka, języki obce, geografia, chemia, a wojskowego: taktyka i dyscypliny pokrewne, wyszkolenie strzeleckie, gimnastyka i sport. W procesie szkolenia oficerów artylerii nauczano m.in. strzelania, działoczynów i służby polowej, a kawalerii: jazdy konnej i służby polowej[2].
Absolwenci szkoły otrzymywali stopień podporucznika oraz świadectwo dojrzałości. Posiadali odpowiednie przygotowanie do pełnienia obowiązków dowódcy plutonu wraz z możliwością ewentualnego objęcia kompanii piechoty, baterii artyleryjskiej lub szwadronu kawalerii[2]. Absolwenci szkoły służyli również w korpusie oficerów lotnictwa, broni pancernej, łączności i saperów. Honorowano zasadę, że nowo promowany oficer nie wracał do swego macierzystego pułku, w którym służył poprzednio jako podoficer, a prymusi mieli prawo wyboru jednostki[2].
Sport
Sport i wychowanie fizyczne było ważnym elementem szkolenia podoficerów. Przeznaczano na nie od 10 do 15% ogólnego czasu wyszkolenia wojskowego[2]. W programie zajęć obowiązkowych kładziono nacisk na gimnastykę i lekkoatletykę[2]. W ramach aktywności pozaprogramowej aspiranci uprawiali sport wyczynowy, co stało się podstawą do powołania w 1920 klubu sportowego reaktywowanego w 1926 pod nazwą WKS „Zryw”[2]. Dysponował on sekcjami: wioślarską, strzelecką, pływacką, hipiczną, piłki nożnej, gier halowych (szczypiorniak, siatkówka, koszykówka), łyżwiarską, tenisową, lekkoatletyczną, szermierczą, motorową, narciarską[2]. Drużyna piłki nożnej na początku lat 20. XX w. występowała w pomorskiej klasie A, brała też udział w rozgrywkach o mistrzostwo Bydgoszczy. Do sukcesów piłkarskich szkoły zaliczały się zwycięstwa nad renomowanymi drużynami: Polonią Bydgoszcz (9:0), KS Grudziądz (5:0), Gedanią Gdańsk (1:0), Goplanią Inowrocław (3:0). Od 1931 organizowano zawody hipiczne rywalizując z zespołem Szkoły Podchorążych Kawalerii z Grudziądza[2]. Trzyletnie zmagania zakończyły się sukcesem bydgoskich podchorążych, którzy zdobyli na własność puchar przechodni. Corocznie Szkoła reprezentowana była na strzeleckich zawodach Okręgu Korpusu VIII, uzyskując czołowe miejsca. W latach 1932–1936 zdobyto ogółem 1226 odznak strzeleckich, w tym 340 złotych, 396 srebrnych i 490 brązowych[2]. W 1934 założono sekcję szybowcową, korzystając ze sprzętu i lotniska szkoły szybowcowej w Fordonie. W 1935 zbudowane własne szybowce szkolne, na dziedzińcu zamontowano tzw. „chwiejnie” do ćwiczeń, a szkolenie szybowcowe włączono do obowiązkowego programu szkolnego[2]. Korzystając z bydgoskiej bazy Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa, zorganizowano szkolenie lotnicze. Zimą część podchorążych zdobywała państwowe odznaki narciarskie podczas kursów w Zakopanem[2].
Działalność kulturalna
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/42/Szkola_Pchor_Podofic_Kasyno_oficerskie.jpg/240px-Szkola_Pchor_Podofic_Kasyno_oficerskie.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/32/Po%C5%9Bwi%C4%99cenie_sztandaru_szko%C5%82y_oficerskiej_w_Bydgoszczy_%281923%29.jpg/240px-Po%C5%9Bwi%C4%99cenie_sztandaru_szko%C5%82y_oficerskiej_w_Bydgoszczy_%281923%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/Szko%C5%82a_Pdch_Podofic_w_Bydgoszczy_-_sztandar_do_Muzeum_WP_NAC_1-W-858-2.jpg/240px-Szko%C5%82a_Pdch_Podofic_w_Bydgoszczy_-_sztandar_do_Muzeum_WP_NAC_1-W-858-2.jpg)
20 sierpnia 1921 wydano pierwszy numer gazetki szkolnej „Drużyna”. Od 1929 ukazywało się regularnie czasopismo „W Marszu”, a także tzw. jednodniówki, z okazji święta promocji absolwentów oraz wydarzeń okolicznościowych[2]. W 1930 w setną rocznicę wybuchu Powstania Listopadowego wydano Księgę Pamiątkową Bydgoskiej Szkoły Podchorążych[2].
4 marca 1923 roku z inicjatywy ks. prof. Ignacego Cyraskiego powołano Towarzystwo Przyjaciół Szkoły Podchorążych w Bydgoszczy, a w 1924 założono Zrzeszenie Wychowanków i Wychowawców Szkoły. Towarzystwo zajmowało się m.in. fundowaniem nagród dla przodujących podchorążych, pomocą w organizacji szkolnych wyjazdów, imprez i uroczystości, ufundowało sztandar szkoły[2].
Od 1923 działało koło Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, a od 1932 oddział Ligi Morskiej i Kolonialnej. Szkoła przodowała w ofiarności na cele społeczne, szczególnie w czasach wielkiego kryzysu (1929–1933). W 1935 przyjęto pod opiekę szkołę powszechną w Charciabałdzie k. Ostrołęki, której fundowano wyposażenie i przybory szkolne. 14 października 1938 dzieci z tej szkoły uczestniczyły w ostatniej uroczystości promocji absolwentów Bydgoskiej Szkoły Podchorążych[2].
Szkoła prowadziła własny chór, kabaret oraz orkiestrę, organizowała też bale i wieczorki taneczne, co miało kształtować u aspirantów tzw. wyrobienie towarzyskie[2].
Muzeum szkolne
Akt erekcyjny muzeum ogłoszono 6 maja 1929 roku, a podpisali je m.in. ks. biskup Władysław Bandurski, gen. Edward Śmigły-Rydz, gen. Leonard Skierski, dr Witold Bełza[2]. Eksponowano w nim broń średniowieczną, broń palną i sieczną z XVIII i XIX wieku, dyplomy królewskie, unikalne zbiory monet, tabakierkę Napoleona, skorupy od granatów z bitwy pod Grochowem, sakiewkę Sadyka Paszy, autografy gen. Józefa Wysockiego, płk Karola Różyckiego, regulaminy wojskowe z okresu reform Sejmu Czteroletniego, regulaminy i instrukcje szkoleniowe Związku Walki Czynnej, związków i drużyn strzeleckich, dokumenty i pamiątki Legionów Polskich i POW[2]. Eksponaty pochodziły od ofiarodawców, m.in. płk Kazimierza Zachara (kolekcja monet), ppłk dypl. dr Franciszka Polniaszka (dokumenty i druki legionowe), kpt. Andrzeja Kulwiecia (pamiątki rodzinne z okresu Wielkiej Emigracji). W 1922 kpt. Stefan Kossecki założył gabinet historyczny, gdzie eksponowano mapy i szkice historii wojen i wojskowości oraz komplety przeźroczy i obrazów przedstawiających ewolucję polskiej myśli wojskowej[2].
Struktura
Skład osobowy O.S. dla P. zatwierdzony przez Ministra Spraw Wojskowych 14 stycznia 1928 roku przedstawiał się następująco:
- komendant
- drużyna komendanta
- batalion szkolny a. 3 kompanie
- szwadron ćwiczebny
- bateria ćwiczebna a. 2 działony
Kadra szkoły
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/00/Ks_prob_Wiktor_Szylkiewicz.jpg/240px-Ks_prob_Wiktor_Szylkiewicz.jpg)
- Komendanci szkoły
- płk piech. Bolesław Jatelnicki (1919 – V 1927)
- ppłk dypl. dr Franciszek Polniaszek (1 X 1927 – 10 VIII 1931)
- płk dypl. Stefan Kossecki (10 VIII 1931 – 1934)
- płk Bolesław Błażej Antoni Schwarzenberg-Czerny (od I 1935)
- ppłk dypl. Beniamin Kotarba (p.o. 17 VIII - 31 X 1938)
- Dyrektorzy nauk
- mjr SG Roman Borzęcki (1923)
- mjr piech. Stefan Kossecki (XII 1923 – XI 1924)
- mjr piech. Jan Załuska (1924)
- mjr SG Stanisław Pelc (28 X 1927 – 18 VI 1930 → wykładowca w WSWoj.)
- ppłk dypl. Władysław Frączek (1 I 1931 – IV 1932)
- ppłk dypl. Karol Hodała (1932)
- mjr dypl. Jan Maksymilian Sokołowski (15 IX 1933 – XI 1934 → DOK III)
- mjr dypl. Paweł Zagórowski (23 XII 1934 – 31 VIII 1935)
- ppłk dypl. Beniamin Kotarba (1 IX 1935 – 1937)
- Kwatermistrzowie
- mjr piech. Ireneusz Branowski (VI 1933 – IV 1935)
- mjr piech. Aleksander Marceli Salwik (od VI 1935)
- Wykładowcy
- kpt. piech. Rajmund Duracz (1931 – instruktor łączności, od 1937 z-ca dyrektora nauk)
- kpt. piech. Wojciech Gniadek (lata 20./30.)
- mjr piech. Stefan Kossecki (do XII 1923)
- kpt. piech. Konrad Krajewski (1931-1935)
- mjr SG Władysław Krogulski
- mjr art. Stanisław Podkowiński
- mjr piech. Adam Wilczyński
- kpt. dypl. piech. Ignacy Włostowski (1934-1936)
- mjr piech. Jan Załuska (1923)
- Dowódcy pododdziałów szkolnych
- rtm. Wacław Kryński
- rtm. Jerzy Hollak
- Kapelan szkoły
- ks. prob. Wiktor Szyłkiewicz
Absolwenci
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/08/Bdg_IWSZ_3_4-2015.jpg/240px-Bdg_IWSZ_3_4-2015.jpg)
- Promocja 31 sierpnia 1924 roku
26 sierpnia 1924 roku Prezydent RP mianował podporucznikami 166 absolwentów (111 w korpusie oficerów piechoty, 28 kawalerii i 27 artylerii)[6], a minister spraw wojskowych wcielił ich do macierzystych oddziałów[7]:
- ppor. piech. Apoloniusz Kucharski (lok. 1)
- ppor. piech. Leon Marchwicki (2)
- ppor. piech. Zdzisław Baczyński (lok. 6)
- ppor. piech. Stanisław Szablewski (14)
- ppor. piech. Ludomir Baranowski (24)
- ppor. piech. Tadeusz Lewkowicz (72)
- ppor. piech. Leon Gnatowski (97)
- ppor. kaw. Józef Bokota (lok. 1)
- ppor. kaw. Eugeniusz Swieściak (lok. 3) – rotmistrz 18 Pułku Ułanów Pomorskich, bohater szarży pod Krojantami
- ppor. art. Florian Kozłowski (lok. 1)
- ppor. art. Walenty Rakowski (lok. 12)
- ppor. art. Anatol Sawicki (lok. 22)
- Promocja 15 VII 1925
15 lipca 1925 Prezydent RP mianował absolwentów podporucznikami ze starszeństwem z 15 lipca 1925, w tym 72 w korpusie oficerów piechoty, 21 w korpusie oficerów kawalerii, 6 w korpusie oficerów artylerii, 2 w korpusie oficerów taborowych, 1 w korpusie oficerów aeronautycznych i 1 w korpusie oficerów żandarmerii[8], a minister spraw wojskowych wcielił ich do oddziałów macierzystych[9].
- ppor. piech. Antoni Łukasik (lok. 1)
- ppor. piech. Jan Tokarz (lok. 2)
- ppor. piech. Franciszek Kurbiel (lok. 3)
- ppor. piech. Karol Stanisław Charkow (lok. 4) – major piechoty, dowódca 7 baonu ckm
- ppor. piech. Stanisław Malik (lok. 10)
- ppor. piech. Andrzej Stańczyk (lok. 18)
- ppor. piech. Aleksander Wesołek (lok. 20)
- ppor. piech. Feliks Motyka (lok. 21)
- ppor. piech. Piotr Dolemba (lok. 58)
- ppor. piech. Piotr Paweł Kowalski (lok. 72)
- ppor. kaw. Wincenty Polit (lok. 1)
- ppor. art. Franciszek Burak (lok. 1)
- ppor. tab. Marian Józef Jadownicki (lok. 1)
- ppor. aer. Wiktor Jan Śliwa (lok. 1)
- ppor. żand. Józef Czesław Zieniewski (lok. 1)
- Promocja 15 sierpnia 1926
27 lipca 1926 Prezydent RP mianował absolwentów szkoły na stopień podporucznika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1926, w tym 38 w korpusie oficerów piechoty (lokaty 54-91), 7. w korpusie oficerów kawalerii (lokaty 60-66) i 6. w korpusie oficerów artylerii (lok. 102-107), a minister spraw wojskowych wcielił ich do oddziałów macierzystych[10][a].
- ppor. piech. Józef Tełowski (lok. 54) †19 IX 1939
- ppor. piech. Ludwik Waryński (lok. 91)
- ppor. kaw. Zbigniew Piotrowski (lok. 60)
- ppor. kaw. Adam Mackus (lok. 61)
- ppor. kaw. Piotr Medyna (lok. 62)
- ppor. kaw. Szczęsny Szach-Bej-Krummel (lok. 66)
- ppor. art. Henryk Wilk (lok. 102)
- ppor. art. Józef Lipart (lok. 107)
- Promocja 15 sierpnia 1927
11 sierpnia 1927 Prezydent RP mianował absolwentów szkoły na stopień podporucznika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1927, a minister spraw wojskowych wcielił do oddziałów macierzystych. W przeciwieństwie do poprzedniej promocji absolwenci otrzymali na listach starszeństw lokaty wspólne z absolwentami oficerskich szkół piechoty, kawalerii i artylerii[11].
- ppor. art. Wincenty Staniszewski (lok. 81)
- Promocja 15 sierpnia 1928
- Henryk Odyniec-Dobrowolski – rotmistrz 18 Pułku Ułanów Pomorskich, walczył w II rzucie bojowym Pomorskiej Brygady Kawalerii, rozwiązał swą grupę bojową dopiero 27 września, po przekroczeniu rzeki Wieprz, po wyczerpaniu wszelkich możliwości dalszego prowadzenia działań
- Szczęsny Krummel Szach Bey – polski Tatar, ochotnik 12 Pułku Ułanów Podolskich, rotmistrz 11 Pułku Ułanów Legionowych
- Promocja 15 sierpnia 1930
Uroczystość promocji 76 podchorążych odbyła się na terenie szkoły. W imieniu prezydenta RP podchorążych promował inspektor armii gen. dyw. Leonard Skierski. Szable honorowe, ufundowane przez prezydenta RP, otrzymali prymusi: ppor. piech. Józef II Wolski, ppor. kaw. Władysław Muszyński i ppor. art. Władysław I Czapliński[12].
15 sierpnia 1930 prezydent RP Ignacy Mościcki mianował absolwentów podporucznikami ze starszeństwem z 15 sierpnia 1930, a minister spraw wojskowych wcielił ich do oddziałów broni[13]:
- ppor. piech. Józef II Wolski do 32 pp
- ppor. kaw. Władysław Muszyński do 10 puł., †1940 Katyń
- ppor. art. Władysław I Czapliński do 6 pac
- ppor. kaw. Stefan Piklikiewicz do 6 psk
- Promocja 15 sierpnia 1931 im. gen. Józefa Bema[3]
15 sierpnia 1931 prezydent RP Ignacy Mościcki mianował 94 absolwentów podporucznikami ze starszeństwem z 15 sierpnia 1931 w korpusie oficerów piechoty, kawalerii, artylerii i aeronautycznych, a minister spraw wojskowych wcielił ich do oddziałów[14].
- Szczepan Bronisław Madej prymus[3]
- Promocja 15 sierpnia 1932 im. Kazimierza Pułaskiego[3]
- Aleksander Tomaszewski
- Promocja 15 sierpnia 1933 im. Piotra Wysockiego[3]
- Franciszek Adamski
- Mieczysław Kramarz
- X Promocja 1934
4 sierpnia 1934 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował absolwentów X promocji podporucznikami ze starszeństwem z 15 sierpnia 1934 w korpusie oficerów piechoty, kawalerii, artylerii, aeronautyki i łączności, a minister spraw wojskowych wcielił ich do oddziałów macierzystych[15]. Uroczysta promocja miała miejsce 6 sierpnia 1934. W imieniu Prezydenta RP absolwentów promował inspektor armii gen. dyw. Mieczysław Norwid-Neugebauer[16].
- ppor. kaw. Jan Marowski 1 psk (prymus)
- Stefan Głowacki
- Stefan Stanisław Okrzeja
- ppor. łącz. Michał Benesch
- XIII promocja im. Naczelnika Tadeusza Kościuszki
Uroczysta promocja miała miejsce 15 października 1937. Trzech prymusów, w imieniu prezydenta RP, promował gen. bryg. Władysław Bortnowski, a pozostałych absolwentów promowali dowódcy pułków[17].
- ppor. piech. Jan Duszyński (lok. 1)
- ppor. kaw. Walerian Antoni Minor (lok. 2)
- ppor. art. Wiesław Adam Annusewicz (lok. 3)
Zobacz też
Uwagi
- ↑ W korpusie oficerów piechoty lokaty 1-53 otrzymali absolwenci Oficerskiej Szkoły Piechoty, w korpusie oficerów kawalerii lokaty 1-59 otrzymali absolwenci Oficerskiej Szkoły Kawalerii, natomiast w korpusie oficerów artylerii lokaty 1-101 otrzymali absolwenci Oficerskiej Szkoły Artylerii.
Przypisy
- ↑ Warunki przyjęcia do Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy (od roku 1926 począwszy). Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. z 1926 r. Nr 2, poz. 17.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag Stanisław Krasucki: Bydgoscy Podchorążowie. Z dziejów Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy (1920–1938) [w:] Kronika Bydgoska XI
- ↑ a b c d e Święto Szkoły Podchorążych dla Podoficerów i poświęcenie pomnika Marszałka Piłsudskiego. „Polska Zbrojna”. 223, s. 3, 1931-08-17. Warszawa.
- ↑ Dodatek Tajny Nr 10 do Dziennika Rozkazów z 8 listopada 1937, poz. 80.
- ↑ Dz. Rozk. M.S.Wojsk. Nr 22 z 09.08.1928 r., poz. 249.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 87 z 29 sierpnia 1924 roku, s. 495-496.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 97 z 25 września 1924 roku, s. 540-541.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 79 z 30 lipca 1925 roku, s. 431-432.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 93 z 16 września 1925 roku, s. 506-507.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 15 sierpnia 1926 roku, s. 259-261, 264-266.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 15 sierpnia 1927 roku, s. 245-254.
- ↑ Promocja w Szkole Podchorążych w Bydgoszczy. „Polska Zbrojna”. 223, s. 4, 1930-08-16. Warszawa. .
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 15 sierpnia 1930 roku, s. 278.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 15 sierpnia 1931, s. 303–308, 310–315, 317 (awizo).
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 15 sierpnia 1934, s. 209-227.
- ↑ Raduje się serce ... Reportaż specjalnego wysłannika „Polski Zbrojnej” z X promocji w bydgoskiej szkole podchorążych. „Polska Zbrojna”. 217, s. 3, 1934-08-09. Warszawa. .
- ↑ Pod patronatem Tadeusza Kościuszki. „Polska Zbrojna”. 286, s. 3, 1937-10-16. Warszawa. .
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Stanisław Rutkowski, Zarys dziejów polskiego szkolnictwa wojskowego, Wydawnictwo MON, Warszawa 1970
- Eugeniusz Kozłowski, Wojsko Polskie 1936–1939. Próby modernizacji i rozbudowy, Wydawnictwo MON, Warszawa 1964, wyd. I
- Stanisław Radomyski, Zarys historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, Klasa Kawalerii 1922-1938, Warszawa 1989, s. 5
- Władysław Rajczyk. Szkoła Podchorążych dla Podoficerów. Poznań-Bydgoszcz 1919-1938. Acta Universitatis Nicolai Copernici, Historia X - Nauki Humanistyczno-Społeczne - Zeszyt 67 – 1975. s. 15.
Linki zewnętrzne
- Tymczasowy Statut Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy. „Dziennik Rozkazów MSWojsk.”, s. 873–879, 31 października 1922. [dostęp 2015-01-05].
- p
- d
- e